پیکسل: اسپلش

اسپلش آرت در پنج اندازهٔ بلوک کشیده می‌شود: ۶۴، ۴۰، ۲۵، ۱۵ و ۸ پیکسل. با ۶۴ و هیچ چیز دیگری شروع می‌کنی. هر دو حدس اشتباه سطح بعدی را باز می‌کند، پس هشت حدس اشتباه کل مجموعه را در دسترس می‌گذارد.

به‌طور پیش‌فرض، آشکارسازی خودکار هر سطح را همین که به دستش می‌آوری نشان می‌دهد، و باز کردن دوبارهٔ صفحه تو را به همان سطحی برمی‌گرداند که می‌دیدی. خاموشش کن تا باز شدن از دیدن جدا شود: دکمه‌های زیر تصویر همچنان تو را میان هر چه به دست آورده‌ای جابه‌جا می‌کنند، اما تا نخواهی چیزی روی صفحه عوض نمی‌شود.

رد کردن دقیقاً یک حدس اشتباه هزینه دارد و دقیقاً همان چیزی را باز می‌کند که یک حدس اشتباه باز می‌کرد. هست تا بتوانی بدون خرج کردن نام قهرمانی که شاید بعداً بخواهی، بهای تصویری واضح‌تر را بپردازی. تسلیم پاسخ را با وضوح کامل آشکار می‌کند، اما در زنجیره‌ات حساب نمی‌شود.

لغزندهٔ محو و کلید سیاه‌وسفید در جهت عکس هر چیز دیگری در صفحه کار می‌کنند: خواندن تصویر را سخت‌تر می‌کنند. این‌ها محدودیتی است که خودت بر خودت تحمیل می‌کنی، برای بازیکنانی که سطوح باز‌شده را زیادی سخاوتمند می‌بینند. حل کردن روز، محو را خودکار صفر می‌کند. هر یک از چهار حالت پیکسل تنظیمات خودش را جدا به یاد می‌سپارد.

دور پوسته

تصویر از یک پوستهٔ تصادفی گرفته شده، پس نام بردن قهرمان تنها نیمی از کار است: همین که او را داشتی، بازی می‌پرسد به کدام پوسته‌اش نگاه می‌کرده‌ای. آن نیمهٔ دوم جدا امتیاز می‌گیرد — زنجیره همان لحظه که قهرمان را نام بردی ثبت شد، پس پوستهٔ اشتباه یا تسلیم شدن در آن نمی‌تواند روز را از تو پس بگیرد.

نکته‌ها

پیش از قهرمان، پس‌زمینه را بخوان. پس‌زمینهٔ اسپلش آرت اغلب در ۶۴ پیکسل شاخص‌تر از خود شخصیت است — سفید و آبی کم‌رنگ فرلیورد، شن شوریما، سیاه‌بنفش وُید، همه بسیار بهتر از یک چهره از پیکسلی شدن جان به در می‌برند.

ببین توده کجا نشسته است. شکلی تیره و بزرگ در پایین قاب تو را به سمت مدل‌های بزرگ‌تر می‌برد؛ نیم‌رخی باریک و عمودی بیشترشان را کنار می‌گذارد. بلوک‌های رنگی که در سراسر قاب تکرار می‌شوند معمولاً یعنی زره یا سلاحی بزرگ، نه پوست و پارچه.

وقتی واقعاً گیر کردی راهنماها را روشن کن. اولی پس از سه حدس اشتباه می‌رسد و اولی‌ها عمداً ضعیف‌اند — جنسیت و نوع منبع — پس گرفتن زودهنگامشان بخش کمی از معما را از تو می‌گیرد.