پازل: پوستهٔ پیش‌فرض

اسپلش آرت پایهٔ قهرمان به شبکه‌ای شش در چهار بریده می‌شود و شانزده تا از آن خانه‌ها کاشی آشکارسازی می‌شوند. با یکی باز شروع می‌کنی و هر حدس اشتباه یکی دیگر را باز می‌کند — پس پانزده حدس اشتباه هر شانزده تا را در دسترس می‌گذارد.

به‌طور پیش‌فرض، آشکارسازی خودکار هر کاشی را به‌محض باز شدن برمی‌گرداند، و باز کردن دوبارهٔ صفحه دقیقاً همان کاشی‌هایی را که نمایان داشتی بازمی‌گرداند. خاموشش کن تا باز شدن از آشکار شدن جدا شود: کاشی باز به‌صورت یک جای‌نگهدار قابل کلیک منتظر می‌ماند تا انتخابش کنی. در هر حال، کلیک روی کاشی آشکار دوباره پنهانش می‌کند — پنهان کردن هزینه‌ای ندارد و برش در حافظه می‌ماند، پس می‌توانی حین فکر کردن آزادانه کاشی‌ها را جابه‌جا کنی. خانه‌های قفل عمداً خالی می‌مانند — صفحهٔ شطرنجی همان حالت خالی است، پس از جای شکاف‌ها چیزی نمی‌توان خواند.

کاشی‌ها عمداً دور از چهرهٔ قهرمان پخش شده‌اند و قطعهٔ پایانی همیشه خود چهره است. تمام شکل این حالت همین است: ارزان‌ترین اطلاعات پس‌زمینه است، و شناسا‌ترین کاشی گران‌ترین کاشی تخته.

رد کردن یک حدس اشتباه هزینه دارد و دقیقاً همان چیزی را باز می‌کند که یک حدس اشتباه باز می‌کرد. تسلیم همهٔ کاشی‌ها را یک‌جا آشکار می‌کند و نمای تصویر کامل را پیشنهاد می‌دهد، اما در زنجیره‌ات حساب نمی‌شود.

نکته‌ها

کاشی‌های اولت را روی لبه‌ها خرج کن نه وسط. کاشی‌های مرکزی معمولاً روی بدن قهرمان می‌افتند که در اندازهٔ یک کاشی اغلب فقط پارچه یا زره است. کاشی‌های گوشه و لبه پس‌زمینه را می‌گیرند، و پس‌زمینه جایی است که منطقه و درون‌مایه در آن زندگی می‌کنند.

سلاح‌ها از پوست باارزش‌ترند. یک کاشی که سلاحی شاخص، عضوی مصنوعی یا نیم‌رخی آشنا داشته باشد معمولاً سریع‌تر از کاشی چهره در این اندازه فهرست را کوچک می‌کند.

یادت باشد می‌توانی کاشی‌ها را پنهان کنی. اگر کاشی آشکاری چشمت را می‌گیرد و به جایی نمی‌رساندت، پنهانش کن و بقیهٔ تخته را بدون آن ببین — آشکار کردن دوباره فوری و رایگان است.

چون چهره آخر است، حدس‌هایت را برایش نگه ندار. بازیکنی که منتظر کاشی پایانی می‌ماند معمولاً بیشتر از کسی که بر پایهٔ پس‌زمینه تصمیم گرفته حدس خرج می‌کند.